Dzięki temu związki zawodowe zagwarantowały zachowanie należytego odstępu w stosunku do rosnącej od stycznia 2026 roku ustawowej płacy minimalnej. Pracodawcy zrzeszeni w GVP początkowo chcieli wypłacić jedynie wyrównanie inflacji. Związki zdecydowanie to odrzuciły, podkreślając, że praca tymczasowa nie może stać się branżą niskopłatną.

Konkretnie wynagrodzenia wzrosną od 1 stycznia 2026 roku o 2,99%, od 1 września 2026 roku o 2,5%, a od 1 kwietnia 2027 roku o kolejne 3,5%. Stawka godzinowa w najniższej grupie zaszeregowania (EG1) wzrośnie z obecnych 14,53 euro do 14,96 euro od 1 stycznia 2026 r., następnie do 15,33 euro od 1 września 2026 r., a od 1 kwietnia 2027 r. do 15,87 euro. Uzyskany wynik oznacza solidne podwyżki w trzech etapach, a najniższa stawka płacowa w ciągu roku przekroczy wyraźnie próg 15 euro na godzinę.

Dzięki porozumieniu taryfowemu wzrosną nie tylko same wynagrodzenia, ale proporcjonalnie także dodatki specjalne – dodatek urlopowy i premia świąteczna – jak również bonusy dla członków związku, zgodnie z powyższymi wynegocjowanymi wzrostami procentowymi.

Kolejna istotna zmiana dotyczy czasu dojazdów do pracy. Od 1 stycznia 2026 roku obowiązywać będzie zasada: jeśli droga dojazdu w jedną stronę z miejsca zamieszkania do miejsca wykonywania pracy w zakładzie wynosić będzie ponad 1 godzinę i 15 minut, to czas przekraczający ten limit będzie traktowany i opłacany przez agencję jak czas pracy – zarówno w drodze do pracy, jak i z pracy. Aby czas dojazdu został uwzględniony jako płatny, pracownik musi poinformować o nim pracodawcę.

Otwarte pozostają jeszcze negocjacje dotyczące dodatków branżowych. IG Metall chce także w tej kwestii osiągnąć poprawę. Układy zbiorowe dotyczące dodatków branżowych obowiązują w przemyśle metalowym i elektrotechnicznym, w przemyśle drzewnym i przetwórstwie tworzyw sztucznych oraz w przemyśle tekstylnym i odzieżowym. Kolejna runda negocjacji odbędzie się na początku października.